مادرم سلام

ابوذرهستم پسر دومت؛ همان بچه ی مریض احوالی که ۲۷ سال پیش دامن پاک 27 ساله ات را خیس کرد. خودم را یادم نیست ولی تو را شفافتر از چشمه عشق به یاد دارم.  دامنت داغتر از تیرماه ۵۸ بود وچهره ات زیباتراز خورشید روز هیجدهم. دستهایت مادر شده بودند واشکهایت ایثار.

من شاهد از بین رفتن زیبایی بی مانند تو هستم وباعث خمودگی کمرت. بدی هایم لابلای سفیدی موهایت به رسوایی من نشسته اند. همه توان و بودنم را مدیون پیر شدن تو می دانم. امروز روز تولدم هست و من در تنهایی خویش جشن سکوتی برای گذشته ام گرفته ام می خواهم چند پاراگراف را به نام تو و برای تو فوت کنم

تو شاید یادت نباشد :