فردا
آزادی و دیگرهیچ
22 سال پیش بچه بودم بچه ای 5 ساله هنوز مدرسه ندیده بودم، مسجد ندیده بودم، قفس ندیده بودم، زنجیر ندیده بودم، زندان ندیده بودم، شلاق ندیده بودم و ... وخشونت ندیده بودم فقط مادرم بود و عشق ، مادرم بود و ایثار ، مادرم بود و آزادی ، ... و مادرم بود و قصه :
وجودش چراگاهِ " چرا؟ " بود
بعد از ظهر چهارمین شنبه تیرماه 1385 :
آسانسور تن خسته ام را به خیابان انقلاب سپرد قرار بود سینما بروم پیچیدم طرف سینمابهمن ( سینما تنها تفنن من است 12 سال است تحت هرشرایطی سینما می روم. من با سینما زندگی می کنم. )
خیلی خسته بودم وافسرده و دلتنگ... . دوست داشتم سریع به محله آرامش جان وارد شوم ودر تاریکی افسانه ای سینما دمی نفس بکشم فاصله سینمابهمن و محل کارم 500 مترهم نمی شود اما آنروز من به سینما نرسیدم!
دستهایش بوسه گاه اساطیرند
پدر عزیزم!
این روزها نوسینده ها از یک فاجعه ۵۰ ساله می نویسند از فلسطین، از لبنان، از آوارگان عرب ، از قانا، از خون و گریه ... . اما من می خواهم از تو بنویسم و از ۵۰ سال تراژدی؛ سوژه ای که تاریخ دوست دارد فراموش شود.
روزی خانم معلم کلاس اول ابتدایی از من پرسید " آذران ! پدرت چکاره است؟ " من سرخ شدم و سکوت کردم همکلاسی هایم گفتند: " خانم معلم اجازه ... اجازه ... پدرش " دلی ممدعلی " است... " من سرختر شدم . " خانم اجازه ... پدرش کارگر است ... خانم اجازه ... پدرش ... خانم اجازه... " من فرو ریختم همه ی وجودم آب شد .