امروز

برای مدت کوتاهی نمی توانم بنویسم (شاید چهار ماه)

برای این وداع مجبورم. امیدوارم با دستی پر برگردم.

وبلاگ تنها پناهگاه دل و روان من است. زمانی که فقط خیابان بود و سنگ و سیمان، وبلاگ به دادم رسید.

برمی گردم و دوباره کلبه ای از خشت عاطفه و اندیشه می سازم.

تا آن روز بدرود !

ابوذر آذران