امروز

مشروعیت انتخابات ۸۴ بر مسلخ توتالیتاریسم

دکتر محمود احمدی نژاد استاد دانشگاه علم و صنعت، شهردار سابق کلان شهرتهران و رییس دهمین کابینه ایران بعد از انقلاب در آستانه سومین سال زمامداری خود در باتلاق استیصال دست و پا می زند در این دو سال  او نه تنها نتوانست جامعه را به آرمانشهرشعارهای انتخاباتی خود نزدیک کند بلکه بیت الغزل ناکامی اقتصادی ، یسیاسی، اجتماعی و بین المللی نه کابینه های قبلی را به زیبایی سرود. شاید بحران زدگی تنها شاخصه مشترک دولت مستاصل مهرورز با دولت ناکام اصلاحات باشد با این تفاوت که اگر برکابینه خاتمی هر نه روز یک بحران تحمیل می شد این بار این کابینه احمدی نژاد است که دم به دم بحران می سازد و بر پیکره اجتماع تحمیل می کند.

ایرانیان، ناکام صدسال مبارزه برای آزادی!

101 سال پيش پدران من آزاديستان را گذاشتند و آزادي تهران را ستاندند
پدران من آنروز نمي دانستند كه چند ماه بعد فرمانده بزرگشان ستارخان در آتش نفاق ياران خود جزغاله خواهد شد.
پدران من نمي دانستند كه 40 سال بعد ازآن رهايي بزرگ ، تهران نشينان چگونه سيلاب خون در تبريزشان جاري خواهند ساخت.

 هر کسی نان خودش آب خودش آتیش به انبار خودش

    این تابستان لعنتی چرا اینچنین ناجوانمردانه بر کام آزادیخواهان می گذرد هر روز خبر از وقوع یک تراژدی تلخ اشک بر گونه هایمان جاری می کند اعدام های دسته جمعی ، شکنجه های قرون وسطایی دانشجویان ، دادگاه های فرمایشی فعالان آذربایجانی، احکام تکان دهنده روزنامه نگاران کرد، تادیب دختران بدحجاب(!)، توقیف روزنامه هم میهن و توقف ایلنا، اخراج اساتید دانشگاه، سنگسار تاکستان و... همه و همه حس پاییزی نوستالوژیکی را برانسان تداعی می کند حس غروب یک ملت و افول یک سرزمین.

 
قرن هاست نام او بر شمشیرهای خشونت حک می شود
جنگ ها به نام نامی او آغاز می شود
مجاهدان در راه او کشته می شوند
سربازان به امر او آدم می کشند
او هست و دیگر هیچ

 
   تاریخ خاورمیانه را با خون نوشته اند با خون خداباوران. زمین در این نقطه از خاک هماره سرخ بوده است مردان همه تاریخ را نگران فردای سرزمینشان هستند و زنان داغدار مرگ فرزندانشان. انگار اینجا را با اشک و آه سرشته اند. قرن هاست دست و پای اهالی این کنج خیال انگیز قطع می شود روزی با مین روزی با تیغ. خون و فتنه انگار اینجا پایان ندارد هر بار یکی می تازد و مردمی را زیر سم اسبان خود له می کند.