توی قصه اول دلم را باختم

و در قصه دوم، همه فرصت های تاریخی کشورم را*

همیشه دوست داشتم در متن باشم اما با همه تلاشم در حاشیه مانده ام. داستان وبلاگم نیز از این قاعده مستثنی نیست. آرزو داشتم اندیشه و احساس را به جمهور و به جمهورهای دیگر نزدیک کنم اما نتوانستم. نبود مکانی مناسب برای زندگی و دربدری به معنی واقعی کلمه، نداشتن کامپیوتر شخصی و خط اینترنت، وقت بسیار محدود، تنبلی و ... و ... توجیه این همه ناتوانی است.