آنها خون می نوشند و نفت استفراغ می کنند
کشته شدگان در همه چیز مشترکند؛ بی نوا، بی پناه و بی گناه
کشندگان نیز در همه چیز مشترکند، برخوردار، مرفه و جنایتکار

امشب کودکان غزه بر اجساد مادران خود بوسه می زنند. این صحنه های تکان دهنده نوش جان افسران ارتش اسرائیل و مجاهدان دلیر حماس!

 اوباما اگر یک افغانی زاده بود الان در یک کوره آجرپزی کار می کرد
و شاید هنوز در حسرت یک س.ک.س جان می سپرد!

۷ ماه پیش نوشتم : جهان در دست چوپان زاده ای از نسل بردگان و اینک باراک حسین اوباما فرزند باهوش کنیا مرد پرآوازه جهان و تاریخ دولت - ملتها شده است. من نمی توانم خوشحالی خود را از پیروزی این برده زاده پنهان کنم. من اگر حق رای داشتم به او رای می دادم. پیروزی اوباما قلب مرا خشنود کرد.

 انگار ناف خاورمیانه و آفریقا را با ویرانی، فقر، آوارگی، جنگ، خون و ترور بریده اند.

انسان خاورمیانه و آفریقا بعد از قرن ها جنگ و جهاد، به آرامش و آبادی نیاز دارد. او را باید از زنجیر ایده ئولوژی ها رها کرد. وقت آن رسیده است که کودکان در این مناطق به موسیقی گوش دهند و برقصند و بخندند. جنگ و جهاد، قتل و غارت و فتح و افتخار بس است.

به زودی نسل جدید رهبران جهان به اریکه قدرت تکیه می زنند
  باید منتظر ماند تا عقل سلیم جهانیان، جهان را از ورطه جنگ نجات دهد

اگر اتفاق خاصی نیفتاد، از آن نوع اتفاق هایی که عقل رعیت ساده به آن قد نمی دهد، رهبری ابرقدرت جهان به برده زاده باهوش کنیایی، باراک حسین اوباما می رسد. نفس پیشرفت او تا مرحله کاندیداتوری ریاست جمهوری آمریکا امری خارق العاده است که نشان از پشتکار، توانایی و هوش سرشار اوست. بارک اوباما اینهمه پیشرفت را باید مدیون اندیشه های متفاوت خود بداند حرفهای او در جامعه آمریکا جدید ، قابل تامل و مقبول نسل جدید است نسل جدید خسته از جنگ وگریز و فریب ودروغ.

آنها ادعا کردند تمدن را نجات داده اند
اما نمی دانستند که انسان را نابود کرده اند

استقلال ملی حق طبیعی انسان قرن 21 است. آمریکایی ها این حق اولیه را از افغان ها سلب کرده اند همانطور که القاعده آزادی را آز آنها سلب کرده بود. چقدر تلخ است باور این خبر که سفیر کشوری بخواهد در سرزمین دیگری رییس جمهور شود! تلخ تر اینکه این خواسته با استقبال مردم روبرو شود!! می گویند زلمای خلیل زاد در افغانستان محبوبیت دارد!!!!! بیچاره افغانستان!!!

انتخاب «ساركوزي» به سمت رئيس‌جمهوري فرانسه، يك نكته مهم تاريخي را مطرح مي‌كند: ميتران‌ها، پمپيدوها و دوگل‌هاي فرانسه كجايند؟ در مقام مقايسه با اين غول‌هاي سياسي، هيچ كدام از رقباي ساركوزي، قابل توجه نبودند. آيا اين افول تنها در فرانسه قابل مشاهده است؟ چرا انسان‌هاي بزرگ، چه به معناي فكري و چه به مفهوم اخلاقي آن، ديگر در صحنه سياسي ظهور نمي‌كنند؟ چرا سطح سياستمداران اين قدر افول كرده است؟ چرا هنرپيشگي در سياست جايگاه ويژه‌اي به خود گرفته است؟

رقص بي فايده ديپلماسي

چشمهاي خبرنگاران تيز مي شود وقتي بزرگان سوتي مي دهند بويژه اگر سوتي مربوط به مسائل اخلاقي و شخصي باشد. چند سال پيش روابط شخصي بيل كلينتون با مونيكا لوينسكي كاخ سفيد را چنان به رسوايي كشيد كه مجلس سناي آمريكا هم وارد گود شد.