چشمهای من بارها و بارها برای اینان اشک ریخته است. در طول زندگی ام تنها و تنها کودکان کار، بت همیشگی ذهن و دلم بوده اند بتهایی که همچون دیگر اسطوره ها هرگز در اندیشه و احساسم فرو نریخته اند. اینان را که می بینم یاد خودم می افتم یاد ۱۲ سالگی ام! اینان سند جاویدان رفتار و عملکرد جنایتکارانه طبقه بورژوازی و نظام سرمایه داری هستند. سیاستمداران شیک پوش قرن عدم چه پاسخی برای اشک های این فرشتگان دارند؟ فرشتگانی که در دوزخی به نام فقر و محرومیت گرفتار شده اند و تمام لحظه ها را منتظر یک انسان هستند انسانی همجون من و تو که نجاتشان دهیم
.
پی نوشت۱: این عکسهای فوق العاده هنرمندانه را دوربین سامان اقوامی ثبت کرده است. از این عکاس بزرگوار کسب اجازه می کنم.
پی نوشت۲: در نوشتار فوران نفرت با این کودکان نجوا کرده ام.
پی نوشت۳: نمایشگاه و همایش های مختلف امانم را بریده است. شاید تا آخر خرداد نتوانم وبلاگ را روزانه آپدیت کنم اما سعی می کنم هرطور شده به روز نگه دارم.