OUT OF PLACE : خارج از مکان

---------------------------------------------------------------------------------------------------------- یکشنبه 26 شهریور1385

مونيكا رايس

رقص بي فايده ديپلماسي

چشمهاي خبرنگاران تيز مي شود وقتي بزرگان سوتي مي دهند بويژه اگر سوتي مربوط به مسائل اخلاقي و شخصي باشد. چند سال پيش روابط شخصي بيل كلينتون با مونيكا لوينسكي كاخ سفيد را چنان به رسوايي كشيد كه مجلس سناي آمريكا هم وارد گود شد.

انگار نبايد بكارت كاخ سفيد را سالم ببينيم حتي اگر رييس آن يك مذهبي اخلاق باور و متعصب به امور سنتي باشد. اين بار روزنامه " نييورك تايمز " پرونده ديگري را براي تاريخ مي گشايد.: " رقص بي فايده ديپلماسي "

روابط نامشروع "كاندوليزا رايس" وزير خارجه آمريكا با "پيتر مك كي" وزير خارجه كانادا روابط دو كشور را تحت تاثير قرار داده است. ايرنا

وجهه اخلاقي وزير مجرد امور خارجه ايالات متحده آمريكا را بچسبانيد به قيافه خشن، روحيه جنگ طلبي و موضع گيري هاي تند و تلاشهايش براي بدست آوردن تخت رياست جمهوري آمريكا.

تصور كنيد :
اگر دوسال ديگر رييس جمهور قدرتمندترين كشور دنيا كاندوليزا ( مونيكا ) رايس باشد دنيا چه روزهايي را پيش روي خود خواهد داشت.
و اگر خانم مریم رجوی هم در ايران به قدرت برسد چه قيامتي برپا مي شود.

زميني خواهيم داشت پر از مين!
مين هايي كه دو ژنرال مي كارند.
دو ژنرال با دو ايده ئولوژي متفاوت : ايمان و شرك
ولي با يك محصول مشترك : خشونت و جنايت

دو ژنرال كه هر دو خود را غمخوار بشريت مي دانند.
هردو مي خواهند دنيا را نجات دهند.

دو ژنرال كه من از هر دوي آنها هراس دارم :
كاندوليزا رجوی
مریم رايس

ابوذر آذران

:من

بعد از سالها دربدری غریبانه در «شهر» به این باور رسیده ام که مرا راهی به اندرون نیست. من اگر چه تمام مدارج و مدارک شهروندی را تحصیل کرده ام اما هنوز دهاتی ام و سر بار «شهر»! من نه یک شهروند عادی با حقوق برابر، که یک شهروند درجه دو هستم با حقوق اعطایی برادران و خواهران شهری ام!!
«شهر» خانه من نیست. خانه من پشت تاریخ گم شده است. نه چشمهای زیبای شهرزاده ها و نه چشمهای بی نور من روستازاده، هیچکدام نمی توانند خانه مرا بیابند. خانه من انگار در زلزله مدرنیته ویران شده است. تمام هویت و شخصیت من که موجب احترام و موجد پرستیژ در «شهر» است، زیر آوار این زلزله دفن شده. من بی مکانم! بی در کجا! بی مکانی تجربه ای است تلخ و ویران گر و بی درکجایی نوعی بی نوایی و گمگشنگی است، چیزی فراتر از بی خانمانی، بی خانمانی ژان وال زان را می توان تصور و تحمل کرد اما بی درکجایی چنان موهوم و شکننده است که ادوارد سعید هم از تصویر این رنج جانکاه عاجز است.
پیشتر در این خانه مجازی از «اندیشه و احساس» می نوشتم، می نوشتم تا با عنوان «صحیفه ای، برای تاریخ» از سوی اهالی «شهر» خوانده شود! اشتباه می کردم! من خارج از این مکانم، بیرون از خانه، اندیشه و احساس یک غریبه چه جای طرح دارد؟
اینجا را کسی می نویسد که اهالی «شهر» حق شهروندی برایش قائل نیستند. این را خودش هم بعد از سالها اعتراض و مقاومت، پذیرفته است، او یک شهروند درجه دو هست و این برچسب نامرئی اما واقعی در تمامی مناسبات، تعاملات، رفتارها و فعالیتهایش نصب العین چشم و گوش و زبان و قلمش خواهد بود.
خیال اهالی« شهر » جمع! شهرتان مال خودتان!
اما این جمله زیبای مهدی بازرگان نیز آویزه گوشتان:
روستایی ها تولیدکننده نان و نبوغ هستند و شهری ها مصرف کنندگان این دو!

مونيكا رايس

عضویت در خبرنامه وبلاگ

:من

سرفصل ها

از دیگران

وبلاگها

روزنامه نگاران

آرشیو

بازدید